Chat with us, powered by LiveChat Bernadette Blogt 2: Ontwikkeling

Bernadette Blogt (2): Ontwikkeling



​Als de ontwikkeling van je kind langzaam verloopt of zelfs achteruit gaat, is dat moeilijk te accepteren. Je wilt zo graag dat het anders is. Sterker nog, de wens is groot dat jouw kind zich net zo ontwikkelt als ieder ander kind dat bij jou in de straat woont. Maar vaak is dat niet zo en heb je het er maar mee te doen.
Voor rouwen daarover is geen tijd. Want alle tijd zit in het kind en zijn ontwikkeling, zijn handicap, zijn ziektebeeld. En de hoop blijft bestaan. Maar het niet begrijpen waarom het de ene keer iets wel kan en de andere keer niet, staat nog zover weg van acceptatie dat vermoeidheid een extra duit in het zakje doet: “Hij kan het wel maar hij heeft er gewoon geen zin in” of “Hij doet het om ons dwars te zitten”.

Maar in het brein van sommige kinderen komen sommige verbindingen niet altijd vanzelfsprekend samen. Contextblindheid noemt Peter Vermeulen het. Alle lijntjes vanuit allerlei standen supersnel aan elkaar knopen om een situatie te overzien, te begrijpen, te handelen, namen te weten, voors en tegens tegen elkaar af te wegen, volgens de norm reageren, etc, etc.

Een hypermoderne ingebouwde 3D-camera die op alle standen een overzicht kan maken van de situatie om passende antwoorden en gedrag te bieden op vragen en verwachtingen uit het normale leven. Soms lukt het de kinderen, maar vaak door de vele prikkels die ze erbij krijgen te verwerken, lukt het ze op vele dagen niet.

Sommige kinderen hebben hun plafond van leren al bereikt en vallen terug naar het oude. Weer andere kinderen staan niet in geprogrammeerd om zich lerend op te stellen. Doen zelf maar wat, lijken eigenwijs en komen niet tot nieuwe dingen. Weer andere kinderen raken zo in de war van al die dingen waar ze rekening mee moeten houden om een situatie te beoordelen, dat ze in paniek raken. Heftig reageren of juist niets meer doen en brutaal de woorden gebruiken:”Daar wordt ik moe van”

Maar het is enkel hun onmacht en het werkelijk niet kunnen overzien van alles in de context, dat ze er een helpende hand bij moeten hebben. Want welk kind, behalve de puber die zich hoort af te zetten, heeft al die boze ruzie tijd met zijn ouders er voor over om afgestoten te worden?

Dat kost je als ouder tijd, geduld en een groot doorzettingsvermogen. Ook de wil en het geloof dat als je de wereld van het kind gaat snappen, het minder veel energie kost om die helpende hand te bieden. Omdat je weet wat je moet bieden. En accepteert dat je een kind met een handicap hebt