Vluchtgedrag

Een ambulant hulpverlener blogt regelmatig op onze Facebookpagina. Deze week schreef ze een blog over vluchtgedrag.
Vluchtgedrag. Iedereen kent het wel een beetje; Liever niet doen wat je zou moeten doen en andere dingen gaan doen, ergens anders naar toe gaan, even niet meer aan iets naars denken, je zinnen verzetten.... Niets mis mee en kan soms ook heel gezond zijn.

Echter als het structureel wordt en de innerlijke angsten en daarmee het zelf geen enkele aandacht meer krijgt en telkens weggedrukt wordt, gaat je leven op de helling. Terug krabbelen naar de oppervlakte is: tegen beter weten in op een zeephelling willen kruipen, wegglijden en daarna eenzaam onderaan die helling blijven staan kijken naar hoe en waarom anderen het wel redden.

Door die ene hand te pakken die daar al geruime tijd jou probeert omhoog te tillen, is stoer en moedig. Erkennen dat dit de juiste hand is en niet die andere die misschien vertrouwd leek maar toch weer alle kans gaf om te vertragen en stiekem weer weg te rennen, verdient respect.

Het zal niet makkelijk worden, maar de confrontatie met jezelf, met je verleden en de achterstand die je hebt opgelopen door opgevoed te worden in een instelling met mensen die jij niet hebt uitgekozen en die jou niet hebben uitgekozen, is het waard.

Want die mensen die jou moesten vormen en waar jij jouw karakter aan moest ophangen en toetsen, waren er teveel. En je kunt er met gemak nog veel meer mensen bij laten aansluiten. Maar het wordt tijd voor jezelf en je eigen ontwikkeling.

Ga op zoek naar jezelf, onderzoek je angsten, omarm ze en laat ze je raken. Jij kan ze samen met de mensen die nu om je heen staan, wel aan.

Je hebt de bodem al eens geraakt, nu sterk worden en jezelf zijn. Niet hoe jij denkt dat een ander jou misschien leuk zal vinden. Ennn, als ik je nog één laatste wens mag mee geven: Met waardering voor jezelf, grenzen stellen.... Gewoon .... omdat jij het waard bent. Bd@Ambiq

Meer blogs lees je op onze Facebookpagina of op de pagina social media op deze website.