​Volwassenenzorg binnen Ambiq

Naast de enorme grote poot van jeugdhulpverlening en ambulante zorg, is de volwassenzorg zijn opmars aan het maken binnen de organisatie. Niet gericht op behandelen maar gericht op begeleiding en wonen.

Het proces van loslaten van je kind en tegelijkertijd het beste voor je kind willen, is soms al moeilijk genoeg. Voor ouders van een kind waarbij het duidelijk is dat hij aangewezen is op volwassenzorg, is het nog iets lastiger.
Het is een zware weg geweest om op te voeden waarin vele wegen zijn bewandeld om vooruitgang en ontwikkeling te boeken. Het is niet makkelijk om na die enorme strijd, te accepteren dat het plafon bereikt is en dit het is. En er niet meer ontwikkeling zal zijn.

Dat je kind altijd zorg nodig zal moeten hebben en dat je als ouders zelf, dat niet meer kunt opbrengen straks met een volwassen kind. Maar ook vindt dat hij recht heeft op een eigen leven en net als de andere kinderen, zijn eigen plek mag hebben. Ook al is dat niet dat zelfstandige plekje in de maatschappij.

Dan volgt er een volgende fase naar iets zoeken wat die plek zou moeten zijn: Wat is goed genoeg om de zorg aan over te dragen. En wat kan de eigen zorg evenaren, als er met zoveel liefde voor dit kind gezorgd is.

Bezoeken en gesprekken volgen want een plekje in de volwassen-zorg is schaars en de wachtlijsten soms enorm. Over het algemeen zijn het woonvoorzieningen voor de lange duur. Het valt niet altijd mee. Want het moet goed voelen. Zowel het gebouw maar ook de sfeer en de mensen die er werken zijn van invloed op die keuze.

Een verwaarloosd gebouw, rotzooi, verbouwing of troep van de bewoners kunnen van negatieve invloed zijn. Maar ook het enthousiasme, de visie, de rust of de onrust die er is en de vragen die wel of niet beantwoord worden, kunnen de keuze positief of negatief beïnvloeden.

We hebben al heel wat gesprekken gehad en bezoeken gebracht aan verschillende locaties. En vaak weer sceptisch en verdrietig terug gekeerd. Ik ben namelijk net zo betrokken en net zo kritisch als de ouders.

Natuurlijk is het uiteindelijk het besluit van de ouders en de jongere zelf maar als het bij mij niet goed voelt, zeg ik dat ook. Ik wil namelijk ook dat er op langere termijn goed voor de jongere gezorgd wordt.

En zo stonden we vandaag bij Erve de Langwijk in Dedemsvaart. Wat we ervan moesten verwachten, wisten we niet. Ik kende het nog als crisisopvang van jaren geleden in een oude boerderij en voor de ouders was het de eerste keer dat we op een woongroep gingen kijken.

Maar een dik uur later stonden we positief verrast op de parkeerplaats enthousiast terug te kijken naar dit bezoek.

Er was rust, er was aandacht en we waren ontvangen in een keurig verbouwde boerderij met aandacht voor hygiene en het was er goed toefen. Zo lang het niet privé terrein van een bewoner was, mochten we het zien en er zijn.

Maar vooral ook de visie en de antwoorden die we kregen waren geruststellend. Ouders zijn niet op zoek naar afwijzing en kritische blikken of vragen die door laten schemeren dat iets niet kan of er te zware zorg wordt vraagt.

Ze willen een welkom horen en zeker ook horen dat er zorg op maat is. Dat er aandacht is voor iedere bewoner die er woont of, zoals in dit geval misschien een mogelijke bewoner waarvan nog helemaal niet zeker is of en wanneer hij op de wachtlijst komt te staan. Uitnodigend zijn om meer te vertellen en zelfs al een beetje zorg willen delen. Voor deze ouders was het een top ervaring! Wauw! Bd@Ambiq

Meer blogs lees je op onze Facebookpagina of op de pagina social media op deze website.