Swipe
Ervaringsverhaal Nicole - Het verhaal van een GRIP-coach

“Je doet wat nodig is voor een gezin.”

Nicole werkt bijna twee jaar binnen het GRIP-team in Hengelo. Ze is in dienst bij het Leger des Heils en gedetacheerd binnen GRIP, een samenwerking tussen onder andere Ambiq en andere organisaties. Al meer dan twintig jaar werkt ze ambulant met gezinnen en haar ervaring is dat geen dag hetzelfde is. Ze vertelt over haar werk en wat het zo bijzonder maakt.

Werken vanuit wat nodig is

“Binnen GRIP werk ik als gezinscoach. Samen met collega’s uit verschillende organisaties begeleiden en behandelen we gezinnen die te maken hebben met problemen op meerdere leefgebieden. Ik begeleid gemiddeld vijf gezinnen in 24 uur per week, maar elk gezin vraagt om maatwerk. Soms zie je een gezin één keer per week, soms meerdere keren. Wat dit werk bijzonder maakt, is dat je echt kijkt naar wat een gezin op dat moment nodig heeft en daar je acties op afstemt.”

“Het mooie is dat je één vast gezicht bent voor een gezin. In plaats van tien verschillende hulpverleners over de vloer, ben jij degene die het overzicht houdt. Dat geeft rust, en die rust is essentieel. Als je voor elke hulpvraag iemand anders krijgt, raak je het overzicht kwijt. Nu doen we het samen, met het gezin.”

Minder papierwerk, meer impact

Wat het werk onderscheidt van andere vormen van hulpverlening? Daar hoeft Nicole niet lang na te denken: “Wat dit werk voor mij onderscheidt, is dat je hier echt kunt focussen op wat een gezin nodig heeft. Je bent niet constant bezig met urenregistraties of minuten tellen. In plaats daarvan kijk je gewoon: wat heeft dit gezin nu nodig? En dat ga je doen.”

Dat kan van alles zijn. “De ene dag zit je aan tafel om mee te eten met een gezin, de andere dag sta je om zeven uur ’s ochtends op de stoep om te helpen met kinderen naar school krijgen. Of je helpt iemand structuur opbouwen door samen stappen te zetten richting werk of dagbesteding. Soms moet je ook buiten de gebaande paden denken. Ik zeg altijd: een beetje ‘out of the box’ denken helpt. Je moet durven doen wat nodig is.”

Samen, transparant en in de leefwereld van het gezin

Binnen GRIP wordt gewerkt volgens de principes van Wraparound care. In de praktijk betekent dat één ding: “Je doet het samen. Het gezin bepaalt, wij staan ernaast, niet erboven.”

Nicole werkt zoveel mogelijk in de thuissituatie en betrekt gezinnen actief bij alles wat ze doet. “Ik schrijf mijn rapportages vaak samen met het gezin. Er staat niets in wat zij niet weten. Als ik iets moet melden, doe ik dat samen met het gezin. Zo weten ze wat er speelt en blijft er vertrouwen. Die openheid helpt enorm, ook in moeilijke situaties.”

Kleine stappen maken groot verschil

Nicole legt uit dat het werk niet alleen draait om grote resultaten: “Als je alleen tevreden bent met grote successen, moet je dit werk niet doen. Je moet juist de kleine stappen zien en vieren. Soms is het al winst als iemand de deur opendoet of een gesprek aangaat.

En soms zie je echt grote veranderingen; “Ik begeleidde bijvoorbeeld een man wiens relatie bijna op de klippen liep. Zijn vrouw wilde bijna weg, hij worstelde met middelengebruik en structuur in huis. Door de begeleiding van GRIP, stapje voor stapje, is hij gestopt met middelen, heeft hij werk gevonden, en is zijn gezin nog bij elkaar. En het mooiste: ik kan nog steeds bij hen aanbellen en een kop koffie drinken, zo’n band heb je met een gezin. Dat maakt het werk zo waardevol.”

Samenwerking en vrijheid

Het GRIP-team is klein, maar divers. Nicole: “Juist die diversiteit maakt het sterk. We leren veel van elkaar, schakelen snel en hebben korte lijntjes. Er is altijd ruimte om samen te overleggen over een gezin en te bepalen wat nodig is.” Ook de samenwerking met gemeente, scholen en andere betrokkenen verloopt soepel. “De lijnen zijn kort, dus je kunt snel handelen en ondersteuning bieden op het moment dat het nodig is.”

Nicole waardeert vooral de balans tussen vrijheid en verantwoordelijkheid: “Je plant je eigen agenda en stemt dat af met de gezinnen. Het vraagt dat je goed je grenzen bewaakt, want je wilt vaak veel doen. Maar die vrijheid maakt het werk ook afwisselend en betrokken. Het belangrijkste is dat je een mensenmens bent, kunt schakelen en openstaat om te leren. Je leert zoveel van elkaar én van de gezinnen waarmee je werkt.”

Waarom dit werk het waard is

Nicole glimlacht als ze de vraag krijgt waarom ze dit werk zo graag doet: “Het bijzondere is dat je telkens een klein stukje mee mag lopen met mensen op een kwetsbaar moment in hun leven. En dat je ziet dat ze daarna weer zelf verder kunnen. Dat doet iets met mijn gevoel van eigenwaarde. Het geeft voldoening dat ik daar onderdeel van mag zijn, zelfs al is het maar een klein stukje. Dat vind ik ontzettend waardevol. Als gezinnen weer zelf verder kunnen, geeft dat zoveel voldoening. Dat is waarom ik dit werk doe.”

Wij maken gebruik van cookies

Cookies helpen ons begrijpen hoe je de website gebruikt.
Zo kunnen we steeds verbeteren. Wil je meer weten? Lees meer