Mijn onzekerheid verbergen of hulp zoeken



Jeroen Meijerink is psychomotorisch therapeut bij Ambiq. Naast zijn baan geeft Jeroen ook trainingen, gericht op seksuele voorlichting. Make a Move+ is een vorm daarvan. Twee broertjes (12 en 16 jaar) en hun moeder die de training hebben gevolgd, vertellen over hun ervaringen. “Het is gelukkig niet alleen praten, maar veel doen.”
Hoe zijn jullie bij deze training terecht gekomen?
Moeder: “Er is ongeveer twee jaar geleden een voorval geweest op de basisschool: handtastelijk gedrag. Er speelde ook iets in de groep van school destijds. De school kon de vinger er niet precies opleggen. Er is van alles geprobeerd om de sfeer in de groep veiliger te maken. Denk aan verschillende gespreken met de directeur en wijkcoach. Dit hielp helaas niet.”

De moeder van de broertjes begon zich zorgen te maken over het gedrag van haar jongens thuis. Daarop heeft ze contact gezocht met een wijkcoach. Er is een onderzoek geweest bij Ambiq.

Wat kwam hieruit?
Moeder: “Hier zijn geen zorgen naar voren gekomen. Dat was een geruststelling, maar toch wilde ik een soort voorlichting om er zeker van te zijn dat mijn jongens zo goed mogelijk voorbereid zouden worden op een gezonde seksualiteit. De wijkcoach is gaan zoeken en is weer bij Ambiq uitgekomen. Daar werd namelijk Make a Move+ aangeboden.”

Er is in het startgesprek besloten om de broertjes samen met hun moeder te gaan trainen. Zo werd samen de seksuele voorlichting te doorlopen. Later tijdens de training heeft de vader ook een paar keer aangesloten.

Wat vonden jullie positief?
Moeder: “Positief van de training was dat de onderwerpen spelenderwijs werden aangeboden, bijvoorbeeld in spelvorm het gesprek aangaan. Of bijvoorbeeld voetbal: bij elk doelpunt krijg je een vraag. Dat de vaart er op deze manier ingehouden werd, vond ik erg belangrijk aangezien mijn kinderen bekend zijn met ASS en ADHD.

Jeroen: “Wij (moeder, vader en ik als trainer) hebben er toen ook wat van opgestoken. De vader is drie keer geweest. Hij vond het apart en moest wennen. Vanuit de Irakese cultuur was hij namelijk niet gewend om op deze manier met het thema om te gaan. Hij vond het daarentegen erg leuk en interessant. De vragen waren voor hem vaak apart of ongewoon vanuit zijn achtergrond.”

En wat hebben jullie eraan gehad?
Broertjes: “Ik denk beter na wanneer ik een relatie heb of krijg. Bijvoorbeeld mama om toestemming of advies om dingen vragen. Bijvoorbeeld wanneer en hoe op de mond zoenen. Ik vond de training gezellig, maar ik wist al heel veel vanuit seksuele voorlichting op school. Ik heb wel geleerd wanneer je bijvoorbeeld wel of juist geen soa’s kan krijgen.”

Vader: “Ik vond het leuk hoe Jeroen te werk ging: niet alleen maar praten, maar ook hoe het in de praktijk werkt. Het is spelenderwijs. Via spel en bewegen behandelt hij onderwerpen en vergelijkt hij net als dat je bij de kapper zit en je tijdens het knippen een praatje maakt of alcohol drinkt. Je krijgt daardoor sneller een vertrouwd gevoel en je bent opener. Ik ben door de training aan het denken gezet over ‘onvrijwillige seks’ binnen het huwelijk. Dit was voor mij een eyeopener, in mijn cultuur bestaat zoiets niet.”

Moeder: “Voor mij was het belangrijk dat de sfeer losjes en ongedwongen was. We aten samen ijsjes, dronken een kopje koffie samen, en er was humor tijdens de lessen. Ik ben zelf meer te weten gekomen. Ik ben blij omdat de kinderen meer opgestoken hebben en minder angst voor de toekomst hebben. Het nare gevoel van mij voor het voorval is weggegaan. Ik ben opgelucht dat het goed zat tussen de jongens. Dat merkte ik door hoe ze met elkaar omgingen. Eerder hield ik de jongens in zicht en hield ik ze apart (bijvoorbeeld bij het douchen de deur openlaten en niet logeren van en bij vriendjes). Ik had de keuze tussen naar mijn gevoel luisteren en mijn onzekerheid verbergen of naar hulp zoeken. Ik ben blij dat ik voor het laatste heb gekozen.”